به گزارش دیدبان انقلاب؛ در میان دود و آوار، جایی که صدای کودکان در هم شکسته بود، دستی کوچک، سنگینی اندوه را بر دوش مردی گذاشت که آمده بود تا فقط نظارهگر باشد.
اما به نقل از جعفر قاسمی “بازیگر تئاتر” که از اولین دقایق در میناب حضور داشت، آن دست، گرم بود؛ گرمتر از هر حرفی که میتوانست بر زبان بیاورد.
جعفر قاسمی، هنرمند تئاتر میناب، نه با کلمات، که با آن دستِ کوچک، راوی جنایت شد.
دستی که او را بلند کرد، نه او آن دست را؛ و از همان لحظه، هرچه بر زبانش جاری شد، از مکتب اهلبیت (ع) بود.
روایت او با عصبانیتی از روی غرور و غیرت، صدای کودکان مدرسه شجره طیبه را در اسناد این جنایت بشری ثبت و ضبط نمود؛ صدایی که در سکوت آوار، فریاد انتقام و خون خواهی را هنوز در یادها زنده نگاه می دارد.
ارسال دیدگاه
مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0شما باید وارد سایت شوید تا بتوانید نظر دهید.