در آوردگاه آتش و آوار، جایی که واژهها زانو میزنند، مردی از تبار هنر ایستاد و به جای روایت، فقط نگاه کرد. جعفر قاسمی، بازیگر تئاتر هرمزگان، در نخستین دقایق فاجعه مدرسه شجره طیبه میناب حاضر بود؛ نه به عنوان تماشاگر، که به عنوان شاهدِ زخم. او میگوید آنچه دید، فراتر از تصور بود و هیچ واژهای توان توصیفش را ندارد. اما در میان آن همه درد، پدری را دید که با صلابت ایستاده بود تا دیگران را آرام کند؛ صحنهای که به تعبیر او، هم تکاندهنده بود و هم بیدارکننده.